Yağmurlu bir dolmuş gecesiydi. Radyoda Hakkı Bulut çalıyordu. Kartal merkez dolaylarında aldığım müşteri halen parasını uzatmamıştı. Parası olmayan müşteriyi de taşırız, o sorun değil de babasının şoförüymüşüm gibi hiçbir şey söylemeden gevşek gevşek oturması hoşuma gitmemişti. Aynadan bir iki kez kaş göz yaptım, anlamadı. Herifi de milletin içinde rencide etmek istemedim doğrusu. Işıklarda başörtülü bir teyze bindi araca. Üstü başı batmış, elinde de poşetler var; ama oturacak yer olmadığı için ayakta dikiliyordu. Yer versin diye arkama dönüp bizim beleşçi müşteriye bir daha baktım. Adamda tık yoktu. Teyze de boynunu bükmüş, yere bakıyor öyle. Bu gibi durumlarda müşteriyi uyarmak bizim görevimiz diyerek güzel güzel “para vermedin, bari teyzeye yer ver kardeş.” dedim. Adam cebini yoklamaya başladı, 2 lira kadar çıkarıp arkadan bana yollatıyor. Sinirlenmiştim. Hem beleşçi, hem saygısız. Aracı köşede durdurdum, “paran sende kalsın, burada iniyorsun arkadaş.” dedim.
.